|
Strona 1 z 5
DODATKI DO ŻYWNOŚCI
Dodatki do żywności, czyli popularne „E”, są obecne w prawie każdym produkcie spożywczym. W dzisiejszym świecie zdominowanym przez kulturę obrazu, gdzie wygląd zewnętrzny i ładne opakowanie gra bardzo ważną rolę, produkcja spożywcza jest obarczona stosowaniem dodatków poprawiających smak, wygląd, barwę i strukturę.
W związku z tym, iż najbardziej boimy się tego, czego nie rozumiemy, postaramy się podać kilka ważnych informacji na ich temat, nakreślić listę dodatków i ich nomenklaturę oraz odnieść się do zakresu i sensu ich stosowania.
Czym są popularnie nazywane, „E”? W wielu przypadkach są to substancje naturalne lub podobne do naturalnych, często otrzymywane na bazie surowców roślinnych i zwierzęcych, w różnorakich procesach chemicznych i biochemicznych, posiadające określone role w produkcji spożywczej. Lista dodatków dopuszczonych do stosowania w przemyśle spożywczym jest długa, obejmuje około 350 pozycji, i określa ją Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych i substancji pomagających w przetwarzaniu.
Według w/w Rozporządzenia Substancje dodatkowe dzielimy na 3 podstawowe grupy:
- Barwniki (E100-E180)
- Substancje słodzące (E420 i 421 oraz E950-E967)
- Dozwolone substancje dodatkowe inne niż barwniki i substancje słodzące (pozostałe w nomenklaturze, czyli E200-E949 oraz E999 –E1520)
Dodatkiem do żywności nie można nazwać następujących substancji:
- Substancji przeznaczonych do wód do picia, mineralizowanych i innych wód;
- Pektyny płynnej, czyli produktów zawierających pektynę i pochodzących z wysuszonego miąższu jabłek, wysuszonych wytłoków z jabłek lub skórek owoców cytrusowych albo ich mieszaniny, otrzymanych przez działanie rozcieńczonym kwasem, po którym następuje częściowa neutralizacja solami sodową i potasową;
- Baza gumy do żucia;
- Białej lub żółtej dekstryny, prażonej lub dekstrynizowanej skrobi, skrobi modyfikowanej działaniem kwasów lub zasad, skrobi bielonej, fizycznie modyfikowanej skrobi i skrobi traktowanej enzymami amylolitycznymi;
- Chlorku amonu;
- Plazmy krwi, żelatyny spożywczej, hydrolizatów białkowych i ich soli, białka mleka i gluten;
- Niespełniających funkcji substancji dodatkowych aminokwasów i ich soli, z wyjątkiem kwasu glutaminowego, glicyny, cysteiny i cystyny oraz ich soli;
- Kazeiny i kazeinianów;
- Inuliny.
Dozwolone substancje dodatkowe stosuje się zgodnie z ich funkcjami technologicznymi, w dawkach i na warunkach określonych w rozporządzeniu, często w jednym produkcie, z małymi wyjątkami, można stosować mieszaninę różnych substancji dodatkowych. Ilości w jakich można stosować dana substancję, są ściśle określone dla każdego produktu spożywczego. Osobno traktuje się temat dodatków stosowanych w żywieniu niemowląt i małych dzieci.
Dodatków nie wolno stosować w produkcji:
- żywności nieprzetworzonej, czyli środków spożywczych, które nie podlegały żadnemu traktowaniu powodującemu zmianę ich oryginalnego stanu; mogą być one jednak poddane podziałowi, rozdzieleniu, rozcięciu, wyjęciu kości, siekaniu, obdarciu, obraniu, oczyszczeniu, mieleniu, krojeniu, myciu, trybowaniu, oziębieniu, mrożeniu, głębokiemu mrożeniu, zmiażdżeniu albo wyłuskaniu, pakowaniu lub pozostać nieopakowane.
- Miodu pszczelego.
- Niezemulgowanych olejów i tłuszczów pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego.
- Masła.
- Mleka pełnego, półtłustego i odtłuszczonego, pasteryzowanego i sterylizowanego, włączając sterylizację UHT, oraz pasteryzowanej śmietany i śmietanki.
- Niearomatyzowanych i bez dodatków smakowych, fermentowanych przetworów mlecznych zawierających żywe kultury bakterii.
- Naturalnych wód mineralnych, naturalnych wód źródlanych i wód stołowych.
- Kawy, z wyjątkiem aromatyzowanej kawy instant, i ekstraktów kawy.
- Herbaty w liściach niearomatyzowanej.
- Cukru (cukru białego), cukru ekstra białego (cukru rafinowanego), cukru przemysłowego, płynnego cukru (roztworu cukru), płynnego cukru inwertowanego (roztworu cukru inwertowanego), syropu cukru inwertowanego, syropu glukozowego, syropu glukozowego w proszku, jednowodnej glukozy (jednowodnej dekstrozy), bezwodnej glukozy (bezwodnej dekstrozy).
- Suchych makaronów, z wyjątkiem makaronów bezglutenowych lub makaronów przeznaczonych do diet niskobiałkowych.
- Maślanki naturalnej niearomatyzowanej lub bez dodatków smakowych, z wyjątkiem maślanki sterylizowanej.
Wyjątek w stosowaniu stanowią barwniki, w przypadku, których zakres dozwolonego wykorzystania jest nieco inny.
Listę dodatków wraz z ich angielskimi odpowiednikami podano w tabeli w dalszej części artykułu:
«« start « poprz. 1 2 3 4 5 nast. » koniec »»
|
